Categorie archief: Gedachten

hartzaken…

Een lang traject was het gevolg van wat mij in eerste instantie eigenlijk een appeltje/eitje leek…Ik lag daar in de voor mijn gevoel kelder van het ziekenhuis. Net terug van een zonvakantie met mijn 2 kinderen uit Spanje. We waren met de bus geweest en hadden het daar op zich goed naar onze zin gehad. Wel was ik daar zeer regelmatig naar de dokterspost geweest…Had een enorme pijn in mijn schouder en wist niet waar dart vandaan kwam. Volgens mijn ene huisarts was het een ontsteking en vlgs de andere was het stress…Maar goed…ik lag nu dus op de hartbewaking en bleek meer dan 10 liter vocht bij me te hebben.De day after was heftig en confronterend…Samen met een verpleegkundige heb ik het restant van de sigaretten die ik nog in mijn handtas had symbolisch één voor één doormidden gebroken en ben toen definitief gestopt met roken!!
Daar lag ik dan…ik voelde de dood daar ronddolen…en was bang!! Zo bang als ik nog nooit was geweest…Later realiseer je je dat pas goed… op het moment zelf ben je te druk met overleven. Je beseft amper wat je overkomt. Ik was te druk met ademhalen letterlijk!! het water stond me dan ook aan de lippen en ik moest me zelf bij elkaar zien te houden om niet te verdrinken in mijn ellende…mijn kinderen waren er ook nog…Geen vader thuis om ze op te vangen. Alle lieve mensen en familie niet te vergeten hoor….maat toch is het anders…Ik wilde gewoon zo snel mogelijk weer naar huis. Maar dat ging gewoon niet. Kon niet meer op mijn benen staan…Het heeft zeker 6 weken geduurd voor ik naar huis mocht..Wat een drama zo ineens…Ik wist niet wat me overkwam…en besefte nauwelijks wat ik had…die dreun kwam pas veel later….

Hartzaken..

Op mijn Facebook heb ik een afbeelding van een groot roze hart geplaatst…
Waarom? tja..omdat ik “iets”met een hart heb! Wie eigenlijk niet? We hebben er allemaal één. De één wat groter dan de ander. En bij de ene doet hij het wat beter dan bij de ander. Maar we hopen allemaal dat hij het heel lang blijft doen! Ja toch? Over het hart is heel veel te doen en er wordt heel veel over gezongen en geschreven.
Hoe groot is jullie hart? Wie past er in…
Hoe gaat het met jullie hart…Wat gaat jullie allemaal aan het hart? Dat zijn zo van die dingen die mij momenteel zo bezig houden…
Het kan je zo overkomen dat je het aan je hart krijgt en dan wat…Ook ik stond er vroeger nooit zo bij stil dat dat kon gebeuren. Ziek zijn was iets wat anderen overkwam. Totdat ik op 36-jarige leeftijd ineens ziek werd en op de hartbewaking terecht kwam. Zomaar ineens terwijl ik dacht een ernstige schouderblessure te hebben! Daar lag ik dan op de HARTBEWAKING!! Je weet niet wat je overkomt…Dat is toch een afdeling voor oude mannen…die het al jaren aan hun hart hebben…? Niet een afdeling voor mij?? Maar ik lag daar wel. Zomaar ineens en ik werd daar geconfronteerd met het feit dat mijn hart zo goed als niks meer deed…mijn hart dat het altijd zo goed deed en openstond en klaar stond voor iedereen deed niks meer…wat nu? hoe moest dat verder? Ik wist het niet meer…Kroop diep weg in mezelf en verstopte me diep onder de dekens. niks voelen. Niet denken…

Nog even….

In mijn hoofd is een stem die zingt, een stem die zing de hele dag de mooiste tonen. Wilde dat ik het vermogen bezat om de dingen die in mijn hoofd zitten te verwoorden naar buiten toe…Er klinken zoveel mooie dingen in mijn hoofd..Te mooi om voor mijzelf te houden. Helaas ben ik niet zo begenadigd als anderen om dit naar buiten toe te brengen. Het is soms net alsof er een ware nachtegaal zich ontpopt in mijn hoofd..net zoals een rups verandert in een prachtige vlinder..vol met de allermooiste kleuren van de regenboog. Zou het misschien te maken hebben met het naderende voorjaar? Geen idee…Wat ik wel weet is dat het zeer vrolijk maakt! En dat is op het moment zeer aangenaam. Juist in een tijd waarin we veel van ziekte en verdriet hebben gehoord.Juist dan luister ik zo graag naar die stem in mijn hoofd die zingt , en die de mooiste tonen voortbrengt.

 

Nog even…

Weten,dat er na de nacht

een morgen komt.

Geloven dat er uit

het dorre hout.

iets nieuws

kan bloeien.

 

Vertrouwen

dat er kiemen

van vrede

sluimeren

in de aarde.

 

Tot ze

gewekt worden

door het licht…..

 

Greet Brokerhof-van der Waa.

 

Muizenissen….

Naarmate de dagen weer wat langer beginnen te worden, voelde het gelukkig ook weer wat beter… Wat was ze blij dat de allerdonkerste dagen er nu zo’n beetje op zaten. Voorheen had ze daar nooit echt last van gehad…Maar dit jaar was het anders…gewoon anders. Ze kon er ook geen woord voor bedenken. Het was meer een gevoel. Een gevoel wat je wat mismoedig kon maken, een beetje treurig. net zoals de treurwilgen bij het water die hun koppen zo naar beneden konden laten hangen…Niet helemaal optimaal tevreden met het leven, maar ook niet helemaal negatief. Een beetje het gevoel van het kan vriezen en het kan dooien. De afgelopen tijd ging er ook zoveel door haar hoofd…teveel gedachten streden om een voorrangspositie. Meerdere mensen deden een beroep op haar en sociaal gedreven als ze is wil ze niemand teleurstellen. Maakte gewoon wederom plaats voor iedereen in haar agenda, daarbij vaak vergetende tijd in te ruimen voor zichzelf….en juist dat had ze aan zichzelf beloofd…Tijd in te ruimen voor zichzelf…Om zo toch eindelijk eens die muizenissen eens op te kunnen ruimen….Want die zaten er nog steeds, die muizenissen….hoe doe je dat eigenlijk? Muizenissen opruimen? De ragebol erdoorheen halen? is dat een goede oplossing…Want dat ze weg moesten dat wist ze nu wel…muizenissen maken immers nesten in je hoofd! Ze stond op, trok haar jas aan en ging de deur uit. de hoogste tijd voor een flinke wandeling in de polder! Frisse lucht…dat had ze nu nodig…..dat maakt je hoofd ook ff leeg!!

Vingerafdruk

Soms het ik het gevoel dat ik nu pas toe kom aan het verwerken van de dingen die de afgelopen jaren zijn gebeurd in mijn leven….Juist nu, nu alles tot rust is gekomen. Eindelijk gaat het “normaal” in mijn leven. Wat is eigenlijk “normaal” …? Ik merk het aan de dromen die ik heb… Ik probeer ze een plekje te geven…soms schrijf ik ze op, merk dat dat oplucht. hoe raar ze ook zijn 😉 Heb veel aan een boekje wat ik jaren terug heb gekocht,. het heet vingerafdruk van verdriet. Gaat over rouwverwerking….Want ook al is er dan niet echt iemand overleden, toch maak je een soort van rouwproces door….en in dit boekje staan dingen beschreven waar ik heel veel aan heb….

Een gedicht schrijf ik hier neer…

Als de golven van de zee.

Soms overvalt mij dat waarom.

Het valt als een strik om mij heen.

Ik kom er niet uit.

Het waarom verstikt me haast,

sluit me af.

Trekt me naar beneden,

maakt me razend.

Niemand

die het waarom kan geven.

Geen mens…

geen God.

Elk daarom sluit me verder af.

 

In mijn waarom ben ik alleen.

Langzaam aan drijft de bui over.

Het waarom verliest zijn greep over mij.

een daarom is er niet gekomen,

maar wel “hoe nu verder?

Wie ben ik nu:?

Hoe ga ik door?

Mijn waarom verandert

in een waartoe.

Stap voor stap.

Vind ik mijn weg verder met mijn verlies en met mijn kansen.

Niet berusting is mijn antwoord,

maar aanvaarding.:

een nieuwe weg aanvaarden en zo mijn nieuwe bestemming vinden.

Een lotgenote,.

(Uit een vingerafdruk, Manu Keirse)

 

 

Gevecht…

De afgelopen weken zijn in een roes voorbij gegaan….Ze waren meer in het ziekenhuis dan thuis. Wat was het zwaar!! Maar ze hadden maar één doel voor ogen. Dat er een Donor mocht komen voor hun kind. Dan zou alles goed komen. Dan zou het beter gaan…Dan waren er geen zorgen meer..Wat een ritjes hadden ze inmiddels afgelegd , ze waren niet meer op één hand te tellen…de auto reed bijna als vanzelf de weg…En ineens was daar het verlossende telefoontje! Yes er was een Donor! Nu zou het goed komen. Eindelijk. Even leek alles beter te gaan, er was licht, het ging beter met hem….er was weer hoop op een toekomst. Toen sloeg de hoop om in wanhoop, de koorts sloeg toe , zijn lichaam had al zoveel te verduren gehad…was zo verzwakt…en hij had zoveel geleden..hij had te lang moeten wachten op een Donor…Duizenden vragen schieten er dan door je hoofd…vragen waar je geen antwoord op krijgt…waarom? en moet dit nou…een gevecht wat niet te winnen lijkt..het duurt lang en word steeds zwaarder…uiteindelijk gaat het bergafwaarts en glijdt het leven weg uit hem….het aardse leven….hoe moeilijk ook…afscheid nemen is zo zwaar…zo jong nog….hij had nog een heel leven voor zich….Had hem zoveel meer gegund…Maar God had anders beslist..God is getrouw, Zijn plannen falen niet. Hij kiest de Zijne uit.Hij roept die allen…X

 

Gatenkaas

Met een zachte klik viel de voordeur in het slot. Ze draaide zich nog maar eens om in de hoop de slaap weer te kunnen vatten. Weinig vertrouwen had ze erin. Ze lag eigenlijk al vanaf een uurtje of vier wakker. De gedachten maalde door haar hoofd, daar had ze de laatste tijd wel vaker last van. Terwijl de wind gierde om het huis probeerde ze de gedachtestorm in haar hoofd te ordenen. Wat was het toch een warboel zo af en toe. Hele stukken was ze kwijt en dat terwijl ze zo graag orde in haar hoofd wilde hebben. Nog maar weer eens opnieuw ging ze terug in de tijd…. De tijd die begon zo rond de periode dat haar wereld instortte. Wat was er eigenlijk allemaal gebeurd? Als ze zo naar haar eigen leven terug keek leek het wel een film, maar dan in de eerste instantie een hele nare film! Wat vervelend dat haar hoofd soms aanvoelde als een ware gatenkaas. Ze wist ook wel dat dat kwam door al die nare narcoses! Het werd nu tijd om er wat aan te gaan doen. Het enige wat kon helpen was haar gezegd was de dingen te gaan opschrijven, dan zouden al gaande weg de herinneringen weer naar boven komen….maar wilde ze dat ook? Wilde ze zich wel alles herinneren? Waarom was ze sommige dingen vergeten? Heeft niet alles een reden…?

Wat ben je stil, waar denk je aan….

Met de ogen gericht naar het plafond lag ze voor zich uit te staren. Haar gedachten gingen terug…Waar was de tijd gebleven! Hoe vaak lag ze zo voor zich uit te staren, naar een blinde vlek in het plafond.Eigenlijk naar niets. Een punt nemende om je op te focussen zodat je jexc2 gedachten heerlijk de vrije loop kunt laten gaan. Haar man vroeg dan weleens: “waar denk je aan?” Eigenlijk aan niets zei ze dan….Maar dat klopte natuurlijk niet helemaal. Aan niets denken, kan wel, maar ging in haar geval niet op. Er zaten nog veel te veel muizenissen in haar hoofdxc2 van lang geleden die ze ooit nog eens een plekje wilde geven. Een denker was en is ze. Tijd om te denken zal ze altijd nodig hebben…..Meestal probeert ze dat overdag te doen, maar het komt er niet altijd van….De dagelijkse beslommeringen nemen haar al snel in beslag. Vaak komt ze ’s nachts tot rust en dan komen de gedachten los…”Wat ben je stil, waar denk je aan….”