Maandelijks archief: augustus 2017

Wat de toekomst brengen moge…

soul.

Vanmorgen op stap geweest met Piet…samen even er tussenuit. Naar de markt in Zeist. Gedachten verzetten en de tijd doden zeg maar.. Piet heeft momenteel vakantie maar we zijn gewoon samen thuis. Dat is goed. Voelt goed en we hebben zo fijn de tijd voor elkaar. Tijd om de dingen op een rijtje te zetten en te overdenken.  Vorige keer werd ik pas aan het eind van de dag gebeld dus verwachte ik dat nu ook… Gelukkig belde Dr. Luyck me nu eerder. Zodra ik het anoniem op het telefoonschermpje zag wist ik het al. Umcu! en jawel hoor. Gisteren ben ik “besproken”in het team van Oncologie. Zij adviseerde bestralen. Ik word vandaag nog doorgestuurd naar de Radiotherapie en zij gaan me dan oproepen. Ze willen 2 plekken gaan bestralen.  Ben opgelucht dat ik nu meer duidelijkheid heb en dat er een plan is. Diep van binnen wist ik eigenlijk al wel dat ze hiervoor zouden kiezen. Opereren is nl nogal een dingetje…Mijn nierfuctie is dermate zorgwekkend dat dat heel erg mee-weegt in het nemen van beslissingen. Want wat schiet ik ermee op als ik door een operatie op de nierdyalise terecht zou komen? Dat hoop ik op deze manier nog ( een tijdje) voor me uit te kunnen schuiven.  Opluchting in mijn hart en toch ook moeilijk…Bestralen lijkt me ook best wel heftig…het zal moeten …Ik geef mezelf nu even de tijd om dit een plekje te geven…Samen met Piet en mijn kids…vrienden en alle die in deze tijd om mij heen staan. Jullie meeleven in welke vorm dan ook doet mij (ons) goed. We voelen ons gedragen in gebed. Wetende dat zovelen aan ons denken  en voor ons meebidden. Dat voelt als een warme deken.  Ik voel me zo veilig in de Handen van God. Hij heeft zijn oog op mij gericht zodat ik mijn blik op Hem gericht kan houden. Waar zou ik zijn zonder mijn Hemelse Vader.  Hij heeft mij geweven in de moederschoot en laat NOOIT los wat zijn hand begon. Samen met hem ga ik de strijd (weer) aan.

 

af84f3824594145148f8bf6d8b5584b0--marcel

 

Advertenties

Zenuwslopend….

GODS-TROUW

Vandaag was een dag waarop ik absoluut mijn draai niet kon vinden. Stond al om 8.00u in de Jumbo..Naar mijn moeder geweest…moest nog wat dingetjes doen daar en samen een bakkie troost genomen. Daarna naar mijn zus geweest. Zij heeft 3,5 week geleden een hersenoperatie gehad ivm ernstige epilepsie. Gelukkig gaat het goed met haar! Zo fijn 🙂 .  Eenmaal thuis maar wat gaan rommelen in huis…CSI gekeken en zowaar in slaap gevallen. Tegen 5.00u werd ik dan ( eindelijk) gebeld.  Voor mijn gevoel ben ik niet veel wijzer geworden…Dat was in ieder geval mijn eerste reactie..Wat dr. Luyck ( wat is het toch een lieve en begripvolle arts ) zei moest eerst even “landen”…het is nl niet zo simpel als ik graag zou willen zien. Mijn lichaam werkt nu eenmaal anders door het getransplanteerd zijn en ik heb ook slecht functionerende nieren. Dat is een feit. Daarom nemen ze liever geen risico door meteen met een behandeling te starten… Het is een langzaam groeiende tumor en daardoor kunnen we ook de tijd nemen om de dingen goed te bekijken en op een rij te zetten. Hij gaat in overleg met de Radioloog en Oncoloog  en Nefroloog om misschien toch (nog) een biopt te nemen.  Alles goed op een rijtje te zetten en dan te beslissen wat te doen. Al schrijvende van dit blog begint dit ook te “landen”en voelt het beter dan in eerste instantie.. Je wilt immers zo graag duidelijkheid en weten waar je aan toe bent en handelen…Mijn ietwat ongeduldige karakter wordt zo wel op de proef gesteld..maar het zij zo. Aan de andere kant ben ik superblij dat ze zo zorgvuldig te werk gaan en geen onnodige risico’s nemen. Voel dat ik in goede handen ben. Meer nog…Ik ben ALTIJD in goede handen. De afgelopen weken zijn lang niet altijd even makkelijk en de rust in mijn hoofd is soms ver te zoeken. Maar wat een troost en rust mag en kan ik vinden in Hem die mijn leven leidt. Hij is mijn Herder en ik voel en weet dat Hij altijd voor mij zorgt.

Dank voor al jullie gebeden en bemoedigingen die ik krijg. Voel me gedragen door dit alles.

In Christus verbonden.

3537552-lord-i-need-you-help-me-prayer

D-Day….

 

1-hartjesssssssssssssss

Gisteravond lag ik al vroeg in mijn bed…moest er immers zo rond half 6 uit. DDAY…Zo had ik het zelf al in mijn agenda gezet. Mijn hoofd dacht helaas anders over slapen gaan dan ik had gehoopt. Elk uur wakker en maar draaien in bed.. Piet moest er rond half 5 uit…en zo tegen 5.00 ben ik ook maar opgestaan. Nuchter… mocht wel een kop zwarte koffie. niks erin…maar toch 😉  Koffie. Elise kwam me ophalen en we waren op tijd in het Umcu. Infuus erin spuitje radioactieve vloeistof erbij en liggen. na een uur mocht in onder de PET-Scan. Daarna heerlijk een theetje en broodje. Wat kun je daar dan zin in hebben. Op naar de longfunctie. blazen!  Hierna hadden we even de tijd om wat te eten en te drinken. Praten en de tijd zien door te komen tot het gesprek met Dr. Luyck. Rond kwart over 12 was het zover!  Ik zag het gewoon aan zijn gezicht!! Goed nieuws!! Geen uitzaaiingen en schone lymfe!! Er viel zoveel van me af…dat is met geen pen te beschrijven. Het blazen was ook goed gegaan. 77% zuurstof in m’n bloed.   Er zit natuurlijk nog steeds een tumor in mijn long en die hoort er niet. Wat we hiermee gaan doen dat wordt aanstaande woensdag besproken in het overleg met de Longoncoloog. Donderdag krijg ik hier meer over te horen. Opereren of bestralen. Maar voor nu overheerst er vooral Dankbaarheid in mijn hart . Wat een opluchting! Hoe blij en dankbaar kun je zijn met zo’n “mooi”bericht! God heeft mijn gebed en dat van velen gehoord en verhoord. Hij is en blijft Mijn Grote Geneesheer. Wat een barmhartig God hebben we toch en hoe goed zorgt Hij voor mij.  mijn hart zingt: wat de toekomst brenge moge…mij geleid des heren Hand.

 

800_300_1_138028_0_nl_shopcast_552677

 

Nader tot U……

Mattheus-6-25Een weekend rust…dat is waar ik ( we) echt even behoefte aan hebben.. Even tijd om samen door te brengen. De hectiek van afgelopen week een plek te geven. Pas op de plaats…voor zover dat lukt. Samen praten over de dingen die nu zo’n grote rol in ons leven zijn gaan spelen. We zijn nog erg onzeker over een aantal dingen..morgen krijg ik een Bronchoscopie…..Zie er als een berg tegenop! Heb dit één keer eerder gehad. Gelukkig krijg ik een  “roesje”. Maar dan nog..Steeds die twijfel in mijn hoofd…stel dat ik dan toch wakker word terwijl ze bezig zijn? Dat probeer ik los te laten. God is er immers bij. Hij zal niet toelaten dat ik onnodig pijn o.i.d zal hebben. Hij is een God van Liefde en trouw.  Vrijdag de PET-Scan en longfunctie.hoe dan ook een spannende week. Vannacht werd ik wakker met het mooie lied: Nader tot U, in mijn hoofd. (  Nader tot U o Heer, nader tot U,
drukt mij de zorg terneer, ik kom bij U,
in al mijn pijn en smart wens ik met heel mijn hart,
dichterbij U te zijn, nader tot U.)

Afgelopen week hadden we bezoek van onze oudste  (Anja en Evert). Goed gesprek gehad met elkaar. Hadden het ook over hoe dichtbij je bij God mag leven en dat je juist in tijden van ziekte Hem zo heerlijk dichtbij je mag ervaren. Het voelt alsof Gods steeds z’n Armen naar je uitstrekt en jij je daarin mag nestelen. Kom maar bij Mij zegt Hij. Ik heb mijn armen wijd open voor jou! Hoe rijk kun je je voelen. De wetenschap dat God er altijd voor me is geweest en nog steeds is. Hij is een Vader die me nooit loslaat, hoe moeilijk de weg soms ook is. Wat een rijkdom…wat een Liefde.

gezegende zondag allemaal.

 

lach................

Het “circus” begint….

U-laat-niet-los-wat-Uw-hand-begonVanmorgen om half 5 was ik klaarwakker…draaien, draaien en nog eens draaien. Uiteindelijk maar een kop koffie gehaald en mijn bad vol laten lopen. Van slapen zou het toch niet meer komen. Er spookte van alles door mijn  hoofd. Piet was al naar werk dus even appen met elkaar. mijn moeder smorgens met een bezoekje vereerd en nog maar weer een kop koffie erin. Rond half één Piet opgepikt en richting Umcu. We waren goed op tijd. Dat is wel zo prettig.  Dr. Luijk nam alle tijd voor ons. legde nauwkeurig uit wat hij zag op de CT-Scan en vertelde wat er mij de aankomende tijd te wachten staat. Eerst nog een aantal onderzoeken. Maandag krijg ik een bronchoscopie.  Gelukkig krijg ik een klein roesje. Er wordt zsm een PET-scan gepland en longfunctie blazen uiteraard. Daarna nog een biopt…..Dan wordt alles bij elkaar gebracht en bekeken. Dan volgt de uitslag en behandelplan zo snel mogelijk. Het lijkt alsof ik niks wijzer ben geworden…Toch ben ik opgelucht! Blij dat er heel snel wordt gehandeld en dat ze vaart zetten achter de onderzoeken. Zelf kan ik nu niks anders doen dan het proberen zo veel mogelijk “los” te laten. De dingen lopen en ik heb er geen controle op. Wel voel ik me heel erg gehoord en begrepen.  Dat is ook heel wat waard. Ik voel dat er zoveel mensen aan mij (ons) denken..voor ons bidden en kaartjes sturen..apjes ect. Als een warme deken voelt dat. Ik voel me veilig in Gods handen. Ik weet: Hij laat niet los wat Zijn hand begon.

67952025d5de4935060da640b183d93babbc31b1

Film….

born-deep-fighters-life-Favim.com-2290432

Afgelopen week voelt als een soort film….een film waarin ik ongevraagd een soort van hoofdrol mag spelen…Maandag had ik mijn jaarcontroles voor mijn Donorhart. Alles ging en liep zoals het hoorde. Goede berichten dacht ik…Mammografie was goed en ook bij de echo hoorde ik niks bijzonders. Lekker naar huis! Dinsdagmorgen belde ze me vanuit het Umcu. Dacht dat ik misschien mijn medicatie wat moest bijstellen..Dat gebeurd wel vaker. Helaas…..Er bleek iets gezien te zijn op mijn longen.  Vlak daarna weer telefoon. Ik mocht diezelfde week ( vrijdag) al onder de CT-Scan.  Dat voelde enerzijds goed en anderzijds vond ik het wel erg snel… Smiddags kreeg ik alweer telefoon van het Umcu..Het was de Cardioloog zelf….Ik schrok hiervan en werd bang…Dat werd meteen bevestigd. Er zit nl een tumor (1,5 cm) in mijn rechterlong. En het zag er niet goed uit. Longkanker….pfffff! Dat hakte er behoorlijk in. Ik voelde me verdoofd..Neergeslagen. Wat nu?? Ik kreeg te horen dat de longspecialist zsm contact met me zou opnemen. Daarna zullen er nog vervolgonderzoeken komen. en aan de hand daarvan wordt er in overleg een behandelplan opgesteld. We zijn allemaal heel erg geschrokken. Maar niet verslagen.  Ik ga ervoor. ( we…) Met hulp van God ga ik de strijd aan.

down.